Courtney S.Vail/ Denise Risch (WDCS): Driven by Demand: Dolphin Drive Hunts in Japan and the Involvement of the Aquarium Industry (April 2006)

φωτο

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την έρευνα εδώ.

Περιεχόμενα
Introduction    6

The hunts today    8

Why the hunts continue    12

Cooperation unveiled    17

International trade in drive hunt dolphins    20

The role of international zoo and aquarium organizations    23

Drive hunts: Impact on dolphin welfare    25

Drive hunts: Detrimental to cetacean conservation    29

National legislation and the drive hunts    31

In conclusion    32

Whale and dolphin watching - the alternative    33

How you can help    34

Notes and references    35

ACRES, Louis Ng (BSc): Suffering, not smiling: The Truth About Captive Dolphins

ANIMAL CONCERNS RESEARCH AND EDUCATION SOCIETY (ACRES)

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Περιεχόμενα

Glossary                                                        i

Executive Summary                                                         1

Introduction                                                                      3

Suffering, not Smiling Campaign Objectives                    5

Dolphin Biology And Conservation                                  7

Dolphin Capture Methods                                                9

Captivity: A Life of Suffering                                     11

Contact Sessions: The Touch Of Death                         15

Cruelty Parading As Entertainment                                21

Education: Distorting Public Understanding                   25

Under The Guise Of Research And Conservation         29

Captive Breeding                                                            37

Rehabilitation And Release                                            41

Watch Them In The Wild                                                43

Jumping On The Bandwagon: Captivity Versus Trends  47

Conclusion                                                                      49

Take Action! Help the Dolphins                                       51

Endnotes Reference List                                                53

Naomi Rose, E.C.M. Parsons, Richard Farinato: The Case Against Marine Mammals in Captivity (WSPA, Humane Society 2009(4)))

     


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.
Οverview
In the debate over marine mammals in captivity, the public display industry maintains that marine mammal exhibits serve a valuable conservation function, people learn important information from seeing live animals, and captive marine mammals live a good life. However, animal protection groups and a growing number of scientists counter that the lives of captive marine mammals are impoverished, people do not receive an accurate picture of a species from captive representatives, and the trade in live marine mammals negatively impacts populations and habitats. The more we learn of marine mammals, the more evidence there is that the later views are correct.     

WDCS, ENDCAP, Born Free Fοundation: ΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΕ ΤΟΥ 2011 - ΔΕΛΦΙΝΑΡΙΑ - ΠΕΡΙΛΗΨΗ

          
Written by the Whale and Dolphin Conservation Society for the European coalition ENDCAP in association with the Born Free Foundation. Ολόκληρη η έκθεση - αναφορά της WDCS (Whale and Dolphin Conservation Society) για τα δελφινάρια στην Ευρώπη εδώ.

Περίληψη στα Ελληνικά
Κητώδη: Tο συλλογικό όνομα για φάλαινες, δελφίνια και φώκαινες, διατηρούνται σε 34 δελφινάρια σε 14 κράτη μέλη της ΕΕ. Η πλειονότητα των αναφερόμενων 286 κητωδών σε αιχμαλωσία στην ΕΕ είναι τα δελφίνια (Tursiops truncatus και Tursiops truncatus ponticus), αλλά ο πληθυσμός αιχμάλωτων κητωδών αποτελείται επίσης από όρκες (Orcinus orca), Belugas (Delphinapterus leucas), φώκαινες (Phocoena phocoena), σταχτοδέλφινα (Grampus griseus) και ένα δελφίνι του ποταμού Αμαζόνιου (Inia geoffrensis).

Η πλειονότητα αυτών των ζώων χρησιμοποιούνται για την έκθεση και τη συμμετοχή σε παραστάσεις, σε ειδικά κατασκευασμένες δεξαμενές ενώ ορισμένες εγκαταστάσεις προσφέρουν στο κοινό την ευκαιρία για «κολύμπι με δελφίνια», δελφινοθεραπεία (Dolphin Assisted Therapy-DAT) και φωτογραφίες σουβενίρ με τα ζώα. Σε όλα τα Kράτη Mέλη της ΕΕ εκτός από ένα, τα δελφινάρια λειτουργούν στο πλαίσιο της κοινοτικής οδηγίας 1999/22 σχετικά με τη διατήρηση άγριων ζώων στους ζωολογικούς κήπους. Αυτή παρέχει ένα πλαίσιο για τη νομοθεσία των κρατών μελών, που εφαρμόζεται με τη χορήγηση αδειών και την επιθεώρηση των ζωολογικών κήπων και η οποία στοχεύει στην ενίσχυση του ρόλου των ζωολογικών κήπων στη διατήρηση της βιοποικιλότητας.

Συγκεντρώθηκαν στοιχεία από 18 δελφινάρια, μαζί με επιστημονική βιβλιογραφία, πηγές από το διαδίκτυο και διαθέσιμες στο κοινό πληροφορίες από όλα τα 34 δελφινάρια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ανάλυση έγινε σε ορισμένα βασικά σημεία της λειτουργίας τους, συμπεριλαμβανομένων των: συμμετοχή σε δραστηριότητες διατήρησης, την απόκτηση των ζώων, τη δημόσια εκπαίδευση, τη δημόσια ασφάλεια και την καλή διαβίωση των ζώων. Αυτές οι παράμετροι αξιολογήθηκαν σε σχέση με τις νομικές απαιτήσεις της οδηγίας για τους ζωολογικούς κήπους 1999/22, του Ευρωπαϊκού κανονισμού CITES 338/97 της ΕΕ και άλλης σχετικής νομοθεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Βασικά πορίσματα ήταν τα εξής:

• Υπάρχουν συνολικά 34 δελφινάρια στην ΕΕ, που εκθέτουν τον αναφερόμενο αριθμό των 286 κητωδών από έξι διαφορετικά είδη.

• Δεκατέσσερα κράτη μέλη (Βέλγιο, Βουλγαρία, Δανία, Φινλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ιταλία, Λιθουανία, Μάλτα, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και Σουηδία) έχουν δελφινάρια. Δεκατρία κράτη μέλη (Αυστρία, Κύπρος, Τσεχική Δημοκρατία, Εσθονία, Ουγγαρία, Λετονία, Λουξεμβούργο, Πολωνία, Δημοκρατία της Ιρλανδίας, Ρουμανία, Σλοβακία, Σλοβενία και Ηνωμένο Βασίλειο) δεν έχουν.

• Όλα τα δελφινάρια εκτός από ένα έχουν αδειοδοτηθεί και ελέγχονται ως «ζωολογικοί κήποι» (όπως ορίζεται από την Οδηγία για τους ζωολογικούς κήπους 1999/22) και ως εκ τούτου υποχρεούνται να συμμετάσχουν στη διατήρηση, την έρευνα και σε εκπαιδευτικές δραστηριότητες, οι οποίες αναμένεται να ωφελήσουν τη διατήρηση των ειδών.

• Η Βουλγαρία είναι το μόνο κράτος μέλος της ΕΕ που έχει εξαιρέσει τα δελφινάρια από τις απαιτήσεις της Οδηγίας για τους ζωολογικούς κήπους. Τα δελφινάρια σε αυτή την περίπτωση ρυθμίζονται από τη νομοθεσία για τα τσίρκα και τις θεατρικές παραστάσεις.

• Πέντε κράτη μέλη (Βέλγιο, Φινλανδία, Ιταλία, Πολωνία και Ηνωμένο Βασίλειο) έχουν ειδικά νομοθετικά πρότυπα για τη διατήρηση των κητωδών στην αιχμαλωσία.

• Δύο κράτη μέλη, η Κύπρος και η Σλοβενία, απαγορεύουν την διατήρηση των κητωδών σε αιχμαλωσία για εμπορικούς σκοπούς.

• Σε όλα τα δελφινάρια τα οποία αναλύθηκαν για την παρούσα έρευνα, παρατηρήθηκε ασήμαντη συμβολή στην διατήρηση της βιοποικιλότητας. Πρόωροι θάνατοι και χαμηλή επιτυχία αναπαραγωγής έχει καταστήσει τον εκτός τόπου πληθυσμό του ρινοδέλφινου μή αυτοσυντήρητο. Καμία επαναφορά ειδών δεν έχει καταγραφεί από τα υπάρχοντα δελφινάρια στην ΕΕ.

• Εάν ο αριθμός των δελφινάριων στην ΕΕ παραμείνει ο ίδιος ή αυξηθεί, η εισαγωγή περισσότερων συλληφθέντων από τη φύση δελφινιών μπορεί να είναι απαραίτητη. Η σύλληψη ελεύθερων δελφινιών μπορεί να αποτελέσει σοβαρή απειλή για τους πληθυσμούς των κητωδών στο φυσικό τους περιβάλλον.

• Τα στοιχεία του εμπορίου αναφέρουν την εισαγωγή στην ΕΕ 285 ζωντανών κητωδών μεταξύ 1979 και 2008, παρά την απαγόρευση βάσει του Ευρωπαϊκού κανονισμού CITES 338/97 για την εισαγωγή κητωδών στην ΕΕ για κυρίως εμπορικούς σκοπούς.

• Από τα 34 δελφινάρια στην ΕΕ, μόνο τα 14 προωθούν ενεργά τη συμμετοχή τους στην έρευνα που αφορά τα κητώδη. Μόνο το 5,4% της έρευνας που παρουσιάστηκε στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Κοινωνίας Κητωδών περιλαμβάνει κητώδη σε αιχμαλωσία.

• Όλα τα δελφινάρια στην ΕΕ εκθέτουν τα κητώδη τους επί αντιτίμου στο κοινό σε τακτικές παρουσιάσεις ή παραστάσεις, που συχνά συνοδεύονται από δυνατή μουσική, στις οποίες τα ζώα εκτελούν συνήθως ένα ευρύ ρεπερτόριο από κόλπα και φιγούρες. Οι παραστάσεις αυτές έχουν συνήθως ένα ανθρωπόμορφο ή κωμικό στοιχείο, με τα κητώδη να εμφανίζουν συνήθως αφύσικες συμπεριφορές. Αυτό, και η δυνατή μουσική, κοντά στα ζώα, αποθαρρύνεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τα Υδρόβια Θηλαστικά.

• Η υποχρέωση και τα πρότυπα της δημόσιας εκπαίδευσης στην πλειονότητα των δελφινάριων που αναλύθηκαν για την παρούσα έρευνα ήταν ανεπαρκή. Στα 13 δελφινάρια που συλλέχθηκαν οι πληροφορίες αυτές, μόνο στα τέσσερα υπήρχε σήμανση με πληροφοριακό υλικό για τα είδη των κητωδών που εμφανίζονταν.

• Από τα 18 σόου που αναλύθηκαν σε 17 δελφινάρια σε 10 κράτη μέλη της ΕΕ, οι πληροφορίες σχετικά με τη βιολογία και τη συμπεριφορά των ζώων αποτελούν κατά μέσο όρο μόνο το 12% των σχολίων της παράστασης. Δύο σόου δεν παρείχαν καμία τέτοια πληροφόρηση.

• Από τα 18 σόου, τα 17 αποτυγχάνουν να ενημερώσουν το κοινό αν τα είδη βρέθηκαν στην άγρια φύση, οκτώ παρέλειψαν να προσδιορίσουν τα δελφίνια ως θηλαστικά και σε κανένα από τα 18 σόου δεν αναφέρεται η κατάσταση διατήρησης του είδους.

• Δεκαεννέα δελφινάρια προσφέρουν στους επισκέπτες την ευκαιρία να έρθουν κοντά στα κητώδη, για λήψη φωτογραφιών, σε προγράμματα κολύμβησης με τα δελφίνια ή σε προγράμματα δελφινοθεραπείας (Dolphin Assisted Therapy - DAT). Η άμεση επαφή μεταξύ του κοινού και των αιχμάλωτων κητωδών εκθέτει και τις δύο πλευρές σε σημαντικό κίνδυνο ασθενειών και τραυματισμών.

• Κανένα κητώδες σε αιχμαλωσία στην ΕΕ δεν έχει τη δυνατότητα να εκδηλώσει φυσιολογική συμπεριφορά, μια κατευθυντήρια αρχή για την καλή διαβίωση των ζώων. Το άγχος και η στερεοτυπική συμπεριφορά είναι συχνή μεταξύ των κητωδών σε αιχμαλωσία.

• Τα δελφινάρια στην ΕΕ δεν ικανοποιούν τις βιολογικές ανάγκες των κητωδών σε αιχμαλωσία και δεν παρέχουν κατάλληλο για το συγκεκριμένο είδος εμπλουτισμό. Αυτή είναι μια βασική απαίτηση της Οδηγίας 1999/22 για τους ζωολογικούς κήπους.

• Τα δελφινάρια στην ΕΕ αποτυγχάνουν να συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις της Οδηγίας για τους ζωολογικούς κήπους 1999/22. 

Μετάφραση: Elena Aris
Πηγή

PETA: Aquariums and Marine Parks

Marine-mammal facilities are part of a billion-dollar industry built on the suffering of intelligent, social beings who are denied everything that is natural and important to them.

In the wild, orcas and members of other dolphin species live in large, intricate social groups and swim up to 100 miles a day in the open ocean. In aquariums and marine parks, these animals can only swim endless circles in enclosures that to them are like bathtubs and are unable to engage in most natural behaviors. They are forced to perform silly tricks for food and are frequently torn away from family members as they're shuffled between parks. The chronic and debilitating stress of captivity weakens their immune systems, causing them to die earlier than their wild counterparts—even though they are safe from predators and receive regular meals and veterinary care.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Τhe Orca Project: The Hidden Cost Of Captivity- Oral Health of Killer Whales Exposed (25.IX.2010)

The PRIMARY risk factors for developing poor oral health conditions in captive orcas (Killer Whales) are AGE and CAPTIVITY. The longer animals are in confinement, the higher the risk of developing problems. Definitively, there is a high ‘prevalence’ of poor dentition (fractured and broken teeth) in a majority of captive orcas. However, there is an unknown rate of new occurrences since orca mortality decreases the ‘prevalence’ of broken teeth (dead whales get removed from the population, and younger whales have better teeth). It is speculated the risk increases for the male gender, based on increased testosterone levels and subdominant status. Additionally, social strife and moving animals from park to park may increase risk, because every time an animal moves, it must “reestablish” itself on the social hierarchy. This is more common with mid-range and lower animals within the social hierarchy. Upper echelon whales may have less of a need to establish themselves as they are already at the top of the society, therefore, subdominant animals would more susceptible to these problems.

The impact that captivity has on the teeth and jaws of various orcas can be seen in the following Photo Gallery:
Διαβάστε περισσότερα εδώ.

Dr. Lori Marino, Toni Frohoff: Towards a New Paradigm of Non-Captive Research on Cetacean Cognition (7.IX.2011)





φωτο



Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Abstract

Contemporary knowledge of impressive neurophysiology and behavior in cetaceans, combined with increasing opportunities for studying free-ranging cetaceans who initiate sociable interaction with humans, are converging to highlight serious ethical considerations and emerging opportunities for a new era of progressive and less-invasive cetacean research. Most research on cetacean cognition has taken place in controlled captive settings, e.g., research labs, marine parks. While these environments afford a certain amount of experimental rigor and logistical control they are fraught with limitations in external validity, impose tremendous stress on the part of the captive animals, and place burdens on populations from which they are often captured. Alternatively, over the past three decades, some researchers have sought to focus their attention on the presence of free-ranging cetacean individuals and groups who have initiated, or chosen to participate in, sociable interactions with humans in the wild. This new approach, defined as Interspecies Collaborative Research between cetacean and human, involves developing novel ways to address research questions under natural conditions and respecting the individual cetacean's autonomy. It also offers a range of potential direct benefits to the cetaceans studied, as well as allowing for unprecedented cognitive and psychological research on sociable mysticetes. Yet stringent precautions are warranted so as to not increase their vulnerability to human activities or pathogens. When conducted in its best and most responsible form, collaborative research with free-ranging cetaceans can deliver methodological innovation and invaluable new insights while not necessitating the ethical and scientific compromises that characterize research in captivity. Further, it is representative of a new epoch in science in which research is designed so that the participating cetaceans are the direct recipients of the benefits.

Citation: Marino L, Frohoff T (2011) Towards a New Paradigm of Non-Captive Research on Cetacean Cognition. PLoS ONE 6(9): e24121. doi:10.1371/journal.pone.0024121

Editor: Karen McComb, University of Sussex, United Kingdom



Rose, N. A. 2011: Killer Controversy: Why Orcas Should No Longer Be Kept in Captivity. Humane Society International and The Humane Society of the United States, Washington, D.C. 16 pp.

 

φωτο

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Table of Contents

Table of Contents ii
Introduction 1
The Evidence 1
          Longevity/survival rates/mortality 1
          Age distribution 4
          Causes of death 5
          Dental health 5
          Aberrant behavior 7
          Human injuries and deaths 8
Conclusion 8
           Ending the public display of orcas 9
           What next? 10
Acknowledgments 11