They've really clicked! Dolphins and scientists talk to each other using shared primitive language (Mail online 16/2/2011)

Βy Mail online reporter

Dolphins are the world's second brightest creatures after humans and have many brain features associated with high intelligence.

So clever are the aquatic mammals that scientists have frequently communicated with those in captivity by rewarding their responses with fish.

But behavioural biologists have now carried out two-way communication with dolphins in the wild in the first study of its kind.

Dr Denise Herzing and colleagues at the Wild Dolphin Project in Jupiter, Florida, established a shared, primitive form of language using sounds, symbols and props.

'Many studies communicate with dolphins, especially in captivity, using fish as a reward,' Dr Herzing told Wired.com. 'But it’s rare to ask dolphins to communicate with us.'

The experiment revolved around both dolphins and humans asking each other for props such as balls and scarves.

A large underwater keyboard formed the focus of the study; each key was painted with a different symbol and emitted a precisely pitched whistle.

When a dolphin pressed a certain key with her nose, researchers would throw the corresponding prop into the water. Should the dolphin instead decide to whistle the pitch that a certain key would emit, then that prop would be thrown in.

Over the course of three years, the scientists played with the dolphins for 40 half-hour sessions.

They found that while young males were less interested in interacting with humans, young females enjoyed the game.

Dr Herzing said: 'This is when the females have a lot of play time, before they are busy being mothers.'

The sessions were at the most successful when the biologists had swum slowly with the dolphins beforehand, particularly if they had made eye contact and mimicked each other's movements.

Highlighting their social tendencies, the spotted dolphins Dr Herzing's team was playing with even recruited another species, bottlenose dolphins, to play the game.

The study was published in the Acta Astronautica journal.

Πηγή

Louis M. Herman: Intelligence and Rational Behaviour in the Bottlenosed Dolphin (Oxford, Oxford University Press 2006)

φωτο Αmazon

Susan Hurley/ Matthew Nudds (eds): Rational Animals (Oxford 2006)

Part VI: Behaviour and Cognition in Symbolic Environments
Chapter 20: Louis M. Herman: Intelligence and Rational Behaviour in the Bottlenosed Dolphin

Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο εδώ.

Abstract
A rational animal is defined as one that can perceive and represent how its world is structured and functions, and can make logical inferences and draw conclusions that enable it to function effectively and productively in that world. Further, a rational animal is able to incorporate new evidence into new perspectives of the world and can then modify its behaviours appropriately -in effect creating a new or revised model of the world in which it is immersed. Rational behaviour is necessarily built on the bedrock of general and specific intellectual capacity. Intelligence, a multidimensional trait, may appear to various degrees in various behavioural, cognitive, or social domains. Data and observations are presented on dolphin cognitive performance and on apparent rational responses within four intellectual domains within the context of a variety of empirical studies that we have conducted. These domains are: a) the declarative (semantic or representational) domain (does the dolphin display knowledge or understanding about things?); b) the procedural domain (does the dolphin exhibit competency in means, operations, or methods?); c) the social domain (does the dolphin reveal social awareness and appropriate responsiveness in social interactions or relations?); and d) the domain of the self (does the dolphin exhibit knowledge or awareness of itself?). In each case, the particular experimental paradigms are briefly outlined and instances of apparent inferential or creative acts within each paradigm are given.

Το δίδυμό μας στο νερό! (Βήμα Science 12.VIII.2012)

«Μη ανθρώπινα πρόσωπα» πιστεύουν οι επιστήμονες ότι πρέπει να ανακηρυχθούν τα δελφίνια λόγω της εξυπνάδας και της ευαισθησίας τους που τα καθιστούν ισάξιά μας

Τα δελφίνια μεταδίδουν τις γνώσεις και τις συνήθειές τους από γενιά σε γενιά, «χτίζοντας» ξεχωριστούς πολιτισμούς.Πηγή Joan Gonzalvo / Tethys Research Institute
Η λέξη κήτος συνδέεται συνήθως με κάτι ογκώδες, αντιαισθητικό, άχαρο και χονδροειδές. Και όμως το κήτος που βλέπουμε πιο συχνά στις θάλασσές μας – το δελφίνι – διαψεύδει τον εύκολο συνειρμό. Ενα δελφίνι είναι χαριτωμένο, είναι η πρώτη, αυθόρμητη σκέψη που έρχεται στο μυαλό, είναι όμορφο και παιχνιδιάρικο μες στο νερό. Είναι όμως επίσης εξαιρετικά έξυπνο, και μάλιστα με έναν ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο τρόπο, και αυτό είναι κάτι που τείνουμε να ξεχνάμε. Το θηλαστικό με τον δεύτερο σε μέγεθος κατ’ αναλογία σώματος εγκέφαλο μετά τον άνθρωπο επιδεικνύει μια ιδιαίτερη νοημοσύνη και ευαισθησία που οι ειδικοί δεν συναντούν σε άλλα ζώα. Σε βαθμό ώστε πολλοί από αυτούς να πιστεύουν ότι είναι ενδεχομένως ισάξιό μας.
Πριν από μερικούς μήνες μια ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής τον φιλόσοφο Τόμας Γουάιτ κατέθεσε μια «Διακήρυξη των δικαιωμάτων των κητωδών» στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Ακαδημίας για την Προώθηση των Επιστημών (AAAS), τη μεγαλύτερη επιστημονική διοργάνωση στον πλανήτη. Κύριο αίτημα, βασιζόμενο στα όλο και περισσότερα επιστημονικά ευρήματα που έρχονται στο φως, η αναγνώριση των δελφινιών και των φαλαινών ως «μη ανθρώπινων προσώπων» που απαιτούν τον σεβασμό μας. Κύριος στόχος η απαγόρευση της αιχμαλωσίας των θαλάσσιων θηλαστικών (η οποία τους προκαλεί έντονο στρες και μικραίνει τη ζωή τους), καθώς και η προστασία τους μέσω της καθιέρωσης ειδικών «κανόνων συμπεριφοράς» απέναντί τους όταν τα συναντάμε στη θάλασσα.
Εγκέφαλος που κάνει τη διαφορά
Τι είναι όμως αυτό που κάνει τους επιστήμονες να βλέπουν τα δελφίνια με «άλλο» μάτι; «Νομίζω το γεγονός ότι είναι τόσο διαφορετικά. Από κάποιες απόψεις μοιάζουν με εμάς και τα άλλα θηλαστικά, αλλά από κάποιες άλλες είναι εντελώς διαφορετικά» απαντά μιλώντας στο «Βήμα» η Λόρι Μαρίνο, νευροεπιστήμονας και συμπεριφορική βιολόγος στο Πανεπιστήμιο Εμορι στην Ατλάντα των Ηνωμένων Πολιτειών, γνωστή για τις μελέτες της στα κητώδη και μια από τους επιστήμονες που υπογράφουν τη διακήρυξη για τα δικαιώματά τους. «Αν κοιτάξετε τον εγκέφαλό τους, θα δείτε ότι είναι πολύ διαφορετικός από τον δικό μας ή από τον εγκέφαλο άλλων θηλαστικών. Εμφανίζουν πολύ υψηλό επίπεδο νοημοσύνης αλλά πρόκειται για ένα πολύ διαφορετικό, από ορισμένες απόψεις, είδος νοημοσύνης από αυτό που γνωρίζουμε».
Τα δελφίνια είναι θηλαστικά που «πέρασαν» στο νερό και βρέθηκαν σε ένα εντελώς διαφορετικό φυσικό και κοινωνικό περιβάλλον. Για τον λόγο αυτόν ο εγκέφαλός τους εξελίχθηκε με διαφορετικό τρόπο. Το ίδιο και τα αισθητήρια συστήματά τους. Τα δελφίνια μάλλον δεν μυρίζουν, όπως τα θηλαστικά της στεριάς, έχουν όμως εξαιρετική ακοή ενώ μπορούν επίσης να κάνουν «υπερηχογραφήματα» με το εξελιγμένο σύστημα ηχοεντοπισμού τους. «Αυτό δεν είναι απλώς ένα σύστημα αντίληψης, το οποίο χρησιμοποιούν για να εντοπίζουν την τροφή τους» λέει η κυρία Μαρίνο. «Πιστεύουμε ότι στην πραγματικότητα αποτελεί μια πλήρη μέθοδο επικοινωνίας. Δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη πλήρως τη λειτουργία του, νομίζουμε όμως ότι υπάρχουν ακόμη πολλά να ανακαλύψουμε σε αυτό».
«Ζωντανό» τεστ εγκυμοσύνης

Τα άλματα των δελφινιών έξω από το νερό δεν φανερώνουν πάντα διάθεση παιχνιδιού: μερικές φορές αποτελούν δείγμα ανησυχίας ή εκνευρισμού. Πηγή Joan Gonzalvo / Tethys Research Institute
Οι αισθητήρες υπερήχων των δελφινιών τούς επιτρέπουν κυριολεκτικά να «σκανάρουν» οποιοδήποτε σώμα βρίσκεται μέσα στη θάλασσα και να «βλέπουν» το εσωτερικό του. Ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι τους επιτρέπουν επίσης να «διαβάζουν» τα συναισθήματα των άλλων δελφινιών, αφού μπορούν να συλλάβουν διάφορες εσωτερικές διεργασίες του οργανισμού τους. Το βέβαιο είναι πάντως ότι τα μετατρέπουν σε ένα ολοζώντανο και αλάνθαστο «τεστ εγκυμοσύνης», αφού, στην ουσία, με το σύστημα ηχοεντοπισμού τους είναι σαν να κάνουν υπερηχογράφημα. «Ολη αυτή η μυθολογία για τις εγκύους και τα δελφίνια μέσα στο νερό δεν είναι μύθος» διευκρινίζει η ερευνήτρια. «Αν μια γυναίκα είναι έγκυος και μπει στο νερό με δελφίνια, ακόμη και αν η ίδια δεν το ξέρει, τα δελφίνια το καταλαβαίνουν. Αρχίζουν να την περιτριγυρίζουν και να περιεργάζονται την κοιλιά της. Υπάρχουν γυναίκες που έμαθαν ότι είναι έγκυοι από τα δελφίνια».
Οχι μόνο τα θηλυκά, τα οποία είναι σε θέση να κάνουν έναν παραλληλισμό με μια ενδεχόμενη δική τους ανάλογη κατάσταση, αλλά και τα αρσενικά δελφίνια δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τις γυναίκες που περιμένουν παιδί και το έμβρυο που έχουν στην κοιλιά τους. Με έναν εντελώς «ανθρώπινο» τρόπο, η ευαισθησία τους δεν περιορίζεται όμως μόνο στην εγκυμοσύνη αλλά φαίνεται να επεκτείνεται απέναντι σε κάθε αδυναμία.  «Γενικά τα δελφίνια συμπεριφέρονται διαφορετικά ανάλογα με την ικανότητα που έχει κάποιος στο νερό» λέει η κυρία Μαρίνο. «Είναι εμφανώς πολύ πιο ήπια και ευγενικά απέναντι στα παιδιά και, με έναν τρόπο, φαίνονται να καταλαβαίνουν αμέσως πόσο καλά κολυμπάει κάποιος και πόση άνεση έχει μέσα στο νερό».
Μην τα ενοχλήσετε!
Αυτή η οξυδέρκεια ωστόσο, όπως σπεύδει να προσθέσει, μπορεί να έχει δύο όψεις. Συνήθως τα θαλάσσια θηλαστικά συμπεριφέρονται με φροντίδα σε όσους δεν είναι δεινοί κολυμβητές. Ακριβώς όμως επειδή «ζυγίζουν» αμέσως τις ικανότητες εκείνου που έχουν απέναντί τους, αν αυτός τα ενοχλήσει μπορούν να εκμεταλλευθούν στο έπακρο την όποια αδυναμία του για να τον βυθίσουν, εμποδίζοντάς τον να βγει στην επιφάνεια για να αναπνεύσει. Πότε μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο; «Τις περισσότερες φορές τα δελφίνια που ζουν ελεύθερα στη θάλασσα δεν ενοχλούν τους ανθρώπους. Αν κάτι τους κινήσει την περιέργεια, θα σταθούν για λίγο, αλλά μετά θα συνεχίσουν τον δρόμο τους» απαντά η ειδικός.
Υπάρχουν δύο περιπτώσεις στις οποίες τα κατά τα άλλα φιλικά θαλάσσια θηλαστικά μπορούν να αγριέψουν – και πράγματι αγριεύουν: «Η μια είναι αν τα κυνηγήσετε, αν τα ενοχλήσετε ή αν τα εμποδίσετε σε κάτι» αναφέρει. «Αν δείτε μια μητέρα με το παιδί της και πάτε να τα αγγίξετε, αν δεν θέλουν να τα αγγίξετε, θα ενοχληθούν». Τα περιστατικά τραυματισμού ανθρώπων από δελφίνια στη θάλασσα δεν είναι συχνά, είναι όμως υπαρκτά και σε όλα τους, τονίζει η επιστήμονας, οι άνθρωποι δεν έδειξαν τον απαραίτητο σεβασμό. «Πρέπει να δείχνεις έναν υγιή σεβασμό απέναντί τους και να αφήνεις εκείνα να σου πουν αν θέλουν να είναι μαζί σου ή όχι» λέει.
Η δεύτερη περίπτωση στην οποία τα δελφίνια γίνονται πραγματικά ευέξαπτα είναι όταν οι άνθρωποι τους στερούν την ελευθερία τους κλείνοντάς τα σε δελφινάρια και ενυδρεία. «Οι περισσότεροι τραυματισμοί και θάνατοι που έχουν προκληθεί από δελφίνια – και φάλαινες – έχουν προκληθεί από ζώα σε αιχμαλωσία, εξαιτίας του στρες που τους προκαλεί αυτή η κατάσταση» υπογραμμίζει η κυρία Μαρίνο.
Πολύπλοκα συναισθήματα και ομαδικό πνεύμα
Ο εγκέφαλος των δελφινιών μπορεί να διαφέρει από τον δικό μας, η οργάνωσή του όμως δείχνει καθαρά μια ιδιαίτερη συναισθηματική ικανότητα. «Το μεταιχμιακό σύστημα, το σύστημα που σχετίζεται με την επεξεργασία των συναισθημάτων, είναι πολύ ανεπτυγμένο. Εχει διαφορές, αλλά είναι πολύ ανεπτυγμένο, όπως και οι γύρω περιοχές του στον φλοιό» λέει η κυρία Μαρίνο. «Οταν κοιτάζεις τον εγκέφαλο ενός δελφινιού ή μιας φάλαινας και βλέπεις το μεταιχμιακό σύστημα και τις γύρω περιοχές, καταλαβαίνεις αμέσως ότι αυτός είναι ένας εγκέφαλος ο οποίος εξελίχθηκε για να επεξεργάζεται πολύ σύνθετα συναισθήματα».
Οχι μόνο η δομή του εγκεφάλου τους αλλά και οι αντιδράσεις τους δείχνουν ότι τα δελφίνια έχουν μια ιδιαίτερα ανεπτυγμένη συναίσθηση του εαυτού τους και των άλλων, καθώς και ότι είναι σε θέση να ταυτιστούν και να εκφράσουν συμπάθεια και οίκτο. Η κυρία Μαρίνο με τους συνεργάτες της ήταν η πρώτη που έδειξε με πειράματα ότι μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη – ικανότητα την οποία διαθέτουν ελάχιστα ζώα, όπως ο άνθρωπος, οι μεγάλοι πίθηκοι και ο ελέφαντας.
«Βλέπουμε όμως επίσης πολλά στοιχεία που δείχνουν ότι έχουν αυτές τις ικανότητες και από τη συμπεριφορά τους όταν ζουν ελεύθερα στη φύση» συμπληρώνει. «Τα βλέπουμε συχνά να σπεύδουν να βοηθήσουν άλλα δελφίνια όταν αντιμετωπίζουν πρόβλημα ή όταν τα κυνηγούν. Το ίδιο κάνουν και για ανθρώπους που βρίσκονται σε δύσκολη θέση ενώ παράλληλα έχουν αυτή την τόσο ισχυρή σχέση με την ομάδα τους. Ξέρετε, αν ένα μέλος της έχει πρόβλημα ή παγιδευτεί, θα μείνουν μαζί του και θα το προσέχουν. Είναι ζώα έντονα προσανατολισμένα προς την ομάδα και την οικογένεια, έχουν πολύ ομαδικό πνεύμα».
Σαΐνια στο συντακτικό και εκπληκτικοί μίμοι


Τα κοινά δελφίνια, είδος υπό εξαφάνιση, κυκλοφορούν ακόμη στο Ιόνιο, αν και σε πολύ μικρότερους αριθμούς. Πηγή Joan Gonzalvo / Tethys Research Institute

Εκτός του ότι κοιτάζονται στον καθρέφτη, τα δελφίνια συλλαμβάνουν αφηρημένες έννοιες όπως το μηδέν, μπορούν να καταλάβουν το συντακτικό και, όπως έχουν δείξει πειράματα, μπορούν να μάθουν μια απλή, «τεχνητή» γλώσσα. «Μπορούν να επεξεργαστούν πληροφορίες με έναν πολύ γρήγορο και σύνθετο τρόπο» λέει η κυρία Μαρίνο. «Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι το πόσο ευέλικτα και επινοητικά είναι. Μπορείς να ζητήσεις από ένα δελφίνι να κάνει κάτι που δεν έχει ξανακάνει ποτέ και θα το κάνει. Καταλαβαίνει την έννοια της καινοτομίας. Και αυτό απαιτεί ένα πολύ υψηλό επίπεδο νοημοσύνης, σύνθετης νοημοσύνης».
Εν ολίγοις τα δελφίνια μπορούν να κάνουν όλα όσα κάνουν οι μεγάλοι πίθηκοι – οι στενότεροι και θεωρούμενοι εξυπνότεροι συγγενείς μας. Σε πολλά από αυτά όμως οι επιδόσεις τους είναι πολύ καλύτερες. Εμφανίζονται πολύ πιο «ξύπνιοι μαθητές» στο συντακτικό, ενώ, όπως αναφέρει η ερευνήτρια, ένας τομέας στον οποίο επιδεικνύουν εξαιρετικό ταλέντο είναι η... μιμητική.  Το γεγονός δεν είναι ευκαταφρόνητο, αφού, πέρα από το χαριτωμένο του πράγματος, προδίδει εξαιρετικά υψηλή νοημοσύνη. «Τα ρινοδέλφινα είναι καταπληκτικοί μίμοι» δηλώνει ανεπιφύλακτα η κυρία Μαρίνο.
«Οι πίθηκοι μιμούνται επίσης, όχι όμως με τόσο εκλεπτυσμένο τρόπο όπως τα ρινοδέλφινα» εξηγεί. Ο τρόπος μίμησης των δελφινιών προδίδει, όπως λέει, ότι τα θαλάσσια θηλαστικά έχουν αίσθηση του σώματός τους και αίσθηση του σώματος του... μοντέλου τους, κάτι πολύ σπάνιο στο ζωικό βασίλειο. «Τα δελφίνια, όταν μιμούνται έναν άνθρωπο, μπορούν να αντιστοιχίσουν: τα χέρια του είναι σαν τα θωρακικά μου πτερύγια, τα πόδια του είναι σαν την ουρά μου και ούτω καθεξής. Το κάνουν αυθόρμητα και είναι εξαιρετικά εκλεπτυσμένο».
Κοινωνική ζωή και δική τους γλώσσα
Οπως και οι πίθηκοι, τα δελφίνια έχουν μια σύνθετη κοινωνική ζωή και οι επιστήμονες θεωρούν ότι αυτό έχει άμεση σχέση με την υψηλή νοημοσύνη και των δύο αυτών ζωικών οικογενειών. «Το να διαχειρίζεσαι όλες αυτές τις τόσο σύνθετες κοινωνικές σχέσεις, να θυμάσαι πράγματα, να προσέχεις τι γίνεται γύρω σου, όλα αυτά είναι πολύ σύνθετα, απαιτούν υψηλή γνωσιακή ικανότητα» λέει η κυρία Μαρίνο. «Λίγα είδη φαίνονται να έχουν τόσο σύνθετη κοινωνική ζωή, παραδείγματος χάριν οι χιμπαντζήδες και οι μπαμπουίνοι, αλλά και πολλά δελφίνια και φάλαινες και φυσικά ο άνθρωπος».
Στο πλαίσιο της κοινωνικότητάς τους τα δελφίνια συνεννοούνται μεταξύ τους με σφυρίγματα. Πρόσφατα μάλιστα ερευνητές του Πανεπιστημίου Σεντ Αντριους στη Σκωτία με επικεφαλής τον Βίνσεντ Τζάνικ ανακάλυψαν ότι τα σφυρίγματα αυτά αποτελούν στην ουσία «υπογραφές» – ολόκληρες φράσεις με τις οποίες χαιρετάνε το ένα το άλλο δηλώνοντας το όνομά τους και τις διαθέσεις τους. Γενικώς τα «μη ανθρώπινα πρόσωπα» φαίνονται να επιδεικνύουν ιδιαίτερη λεκτική ευφράδεια: μπορούν να μιμούνται το «τραγούδι» άλλων ζώων, ενώ πολλά δελφίνια σε αιχμαλωσία χρησιμοποιούν συγκεκριμένους ήχους για να αναφερθούν σε συγκεκριμένα αντικείμενα, σαν να χρησιμοποιούν λέξεις.
Κοινά γονίδια με τον άνθρωπο
Δεν είναι λοιπόν τόσο παράξενο το γεγονός ότι πρόσφατη σύγκριση  του γονιδιώματος του δελφινιού με το γονιδίωμα άλλων ζώων (μεταξύ των οποίων ο άνθρωπος, ο χιμπαντζής και η αγελάδα, ο στενότερός τους στεριανός συγγενής) έδειξε ότι το θαλάσσιο θηλαστικό «μοιράζεται» πολλά γονίδια με εμάς. Παράλληλα όμως, όπως σημειώνουν οι ερευνητές του Πολιτειακού Πανεπιστημίου Γουέιν στο Ντιτρόιτ στη μελέτη τους που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση «Proceedings of the Royal Society B», 228 αλληλουχίες γονιδίων των δελφινιών έχουν υποστεί σημαντικές αλλαγές.
Πολλές από αυτές σχετίζονται με το νευρικό σύστημα και θα μπορούσαν να έχουν άμεση σχέση με τις ιδιαίτερες νοητικές ικανότητες των δελφινιών. «Κάτι επίσης πολύ ενδιαφέρον σε αυτή τη μελέτη» σχολιάζει η κυρία Μαρίνο η οποία δεν συμμετείχε στη συγκεκριμένη έρευνα «είναι ότι δείχνει πως οι ίδιες αλλαγές που συντελέστηκαν στον ανθρώπινο εγκέφαλο όταν μεγάλωσε σε μέγεθος συντελέστηκαν σε γενικές γραμμές και στον εγκέφαλο του δελφινιού. Υπάρχει κάτι κοινό εδώ. Αν και βρισκόμαστε σε διαφορετική εξελικτική πορεία εδώ και πάρα πολύ μεγάλο διάστημα, φαίνεται ότι ο ίδιος μηχανισμός διαμορφώνει τον τρόπο με τον οποίο αυξάνεται το μέγεθος του εγκεφάλου».
Δελφίνιοι πολιτισμοί
Πρόσφατες έρευνες, κυρίως από ερευνητές του Πανεπιστημίου Νταλούζι στον Καναδά με επικεφαλής τον Χαλ Γουάιτχεντ, έχουν δείξει επίσης ότι τα δελφίνια (όπως και οι φάλαινες) έχουν πολιτισμό – ή μάλλον καλύτερα πολλούς ξεχωριστούς πολιτισμούς. «Σε κάθε ομάδα τα μέλη φαίνονται να έχουν ιδιαίτερους τρόπους στη χρήση των εργαλείων, στους χαιρετισμούς που απευθύνουν ή και στις διαλέκτους που χρησιμοποιούν, ενώ οι συνήθειες αυτές και οι παραδόσεις μεταδίδονται από γενιά σε γενιά» λέει η ερευνήτρια. Οι πολιτισμικές διαφορές, όπως διευκρινίζει, δεν έχουν να κάνουν με το είδος. «Ενας πληθυσμός δελφινιών μπορεί να έχει διαφορετικό πολιτισμό από έναν άλλον, ακόμη και αν ανήκουν στο ίδιο είδος» επισημαίνει. «Και αυτό που πρέπει να έχουμε υπόψη είναι ότι όταν τα συναντάμε στη θάλασσα δεν συναντάμε απλώς ένα κοπάδι ζώα, βρισκόμαστε στην πραγματικότητα απέναντι σε έναν πολιτισμό».
Ολες αυτές οι παρατηρήσεις φέρνουν αυθόρμητα το ερώτημα: Μήπως η στάση που έχουμε υιοθετήσει απέναντι στα άλλα ζώα, θεωρώντας ότι εμείς είμαστε ανώτεροι και εξυπνότεροι, δεν έχει απόλυτη σχέση με την πραγματικότητα; «Ξέρετε τα δελφίνια, αν δουλέψετε μαζί τους, πραγματικά σου επιβάλλουν αυτό το ερώτημα» απαντά η ειδικός. «Νομίζω ότι διαθέτουν μια νοημοσύνη ίση με τη δική μας, απλώς έχουν κάποιες διαφορές. Θα πρέπει ίσως πια να μάθουμε ότι υπάρχουν και κάποιοι άλλοι “τρόποι” νοημοσύνης σε αυτόν τον πλανήτη. Οτι δεν είναι μόνο ο τρόπος των ανθρώπων ή ο τρόπος των πρωτευόντων θηλαστικών αλλά υπάρχει και άλλος τρόπος, ο τρόπος των κητωδών».
Τι διαφορετικό έχει αυτός ο τρόπος; «Από πολλές απόψεις επεξεργάζονται τις πληροφορίες πολύ ταχύτερα από εμάς και νομίζω ότι έχουμε να μάθουμε πολλά από αυτά τα ζώα» υπογραμμίζει η κυρία Μαρίνο προσθέτοντας: «Ενα πράγμα στο οποίο διαφέρουν από τα πρωτεύοντα, τα περισσότερα πρωτεύοντα, είναι ότι έχουν την ικανότητα να ζουν σε πολυσύνθετες κοινωνικές ομάδες σχετικά ειρηνικά. Οχι πάντα βέβαια, αλλά σε γενικές γραμμές φαίνεται ότι έχουν αναπτύξει ένα επίπεδο κοινωνικότητας πάνω από τα πρωτεύοντα και νομίζω ότι θα μπορούσαμε να διδαχθούμε πολλά από αυτό».
Τα έξυπνα δελφίνια του Ιονίου
Αν αυτό το καλοκαίρι πλεύσετε στο Ιόνιο, και κυρίως ανάμεσα στη Λευκάδα, στις Εχινάδες, στην Ιθάκη και στην Κεφαλλονιά, το πιθανότερο είναι ότι θα βρεθείτε μπροστά σε κάποιον «δελφινίσιο» πολιτισμό, αφού τα ρινοδέλφινα, τα κηρυχθέντα υπό εξαφάνιση κοινά δελφίνια, αλλά και μια σειρά από άλλα είδη κητωδών εξακολουθούν να κολυμπούν στις θάλασσές μας – αν και δυστυχώς σε όλο και μικρότερους πληθυσμούς. Στην περίπτωση που σας συμβεί κάτι τέτοιο, φροντίστε να σταθείτε στο επίπεδό τους και να τους φερθείτε εξίσου «έξυπνα», αποφεύγοντας να υποπέσετε στα συνηθισμένα λάθη των κοινών ανθρώπων.
Ποια είναι αυτά; «Το πιο συνηθισμένο λάθος που κάνουν οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ότι προσπαθούν να πλησιάσουν τα δελφίνια, να κολυμπήσουν μαζί τους, να τα ταΐσουν ή να αλληλεπιδράσουν μαζί τους με λάθος τρόπο» λέει μιλώντας στο «Βήμα» ο Ζοάν Γκονθάλβο, θαλάσσιος βιολόγος και επιστημονικός διευθυντής του Ionian Dolphin Project του Ερευνητικού Ινστιτούτου Tethys που ασχολείται με τη μελέτη και την προστασία των δελφινιών του Ιονίου. «Το πρόβλημα είναι ότι τα δελφίνια δεν μπορούν να διαμαρτυρηθούν, δεν μπορούν να δείξουν την ενόχλησή τους» συμπληρώνει.
Το γεγονός ότι ένα δελφίνι δείχνει πάντα χαμογελαστό και χαρούμενο δεν πρέπει να σας ξεγελά. «Δεν έχουν μυς στο πρόσωπό τους και άρα έχουν συνεχώς την ίδια έκφραση» λέει ο βιολόγος. «Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να καταλάβεις αν έχουν ενοχληθεί, εκτός και αν είσαι εξοικειωμένος με τη συμπεριφορά τους». Για κάποιον ειδικό όπως ο κ. Γκονθάλβο, ο οποίος περνάει πολλές ώρες παρατηρώντας τα δελφίνια, τα δείγματα του «εκνευρισμού» είναι αμέσως ορατά. «Επιδεικνύουν ορισμένες συγκεκριμένες συμπεριφορές, πηδούν ή βγαίνουν έξω από το νερό» λέει. «Σε πολλές περιπτώσεις αυτό σημαίνει μια αλλαγή της διάθεσής τους εξαιτίας μιας λανθασμένης κίνησης. Πολλοί άνθρωποι που δεν είναι εξοικειωμένοι το εκλαμβάνουν ως παιχνίδι, είναι όμως το αντίθετο. Δείχνει ότι κάτι τα έχει ενοχλήσει».
Εδώ και μερικούς μήνες οι επιστήμονες του Ionian Dolphin Project (το οποίο υποστηρίζεται από τις οργανώσεις Earthwatch, Ocean Care και RAC/SPA, ενώ συνεργάζεται με το πρόγραμμα Θάλασσα στον τομέα της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης) έχουν ξεκινήσει μια νέα πρωτοβουλία. Στόχος είναι η ευαισθητοποίηση αλλά και η συμμετοχή του κοινού στην προστασία των δελφινιών της περιοχής του Ιονίου. Με το εύγλωττο σύνθημα «Be dolphin smart» ζητούν τη βοήθειά σας. Δεν ζητούν από εσάς κάτι δύσκολο – μόνο να επιδείξετε τον δέοντα σεβασμό στα δελφίνια που θα συναντήσετε στον δρόμο σας και να τους αναφέρετε τις «επαφές» σας μαζί τους.
Αν λοιπόν, όπως γράφουν στην ιστοσελίδα του προγράμματος, έχετε μια τέτοια ευχάριστη συνάντηση, ακολουθήστε μερικούς απλούς κανόνες. Βάλτε τη μηχανή σας στη «νεκρά» ταχύτητα και κρατήστε απόσταση, τουλάχιστον 50 μέτρων – θα απολαύσετε το θέαμα εξίσου και ενδεχομένως για περισσότερη ώρα. Μην ταΐζετε τα δελφίνια, μην προσπαθήσετε να τα χαϊδέψετε, μη βουτήξετε για να κολυμπήσετε μαζί τους. Και, μην ξεχάσετε, μόλις βρεθείτε εντός δικτύου, ενημερώστε τους στο http://ioniandolphinproject.org/el/ όπου μπορείτε εύκολα να κάνετε την αναφορά σας συμπληρώνοντας την ειδική φόρμα και να ανεβάσετε τα βίντεο και τις φωτογραφίες σας. Σε περίπτωση όμως που δείτε κάποιο δελφίνι παγιδευμένο ή τραυματισμένο, μην καθυστερήσετε. Ειδοποιήστε αμέσως το Λιμενικό, το οποίο με τη σειρά του θα ενημερώσει τους ειδικούς του Tethys (ή, σε άλλες περιοχές, τις αντίστοιχες αρμόδιες οργανώσεις) ώστε να έρθουν για να σώσουν την κατάσταση.   
Αν πάλι δεν έχετε τη δυνατότητα να δείτε από κοντά τα θαλάσσια θηλαστικά του Ιονίου, μην απογοητεύεστε: επισκεφθείτε το site για να μάθετε όλα όσα θα θέλατε να ξέρετε γι’ αυτά και δεν είχατε ποτέ σκεφτεί να ρωτήσετε.  

«Δελφινέζικα», LSD και Φιλοσοφία


Πρωταθλητές του σερφ: στα δελφίνια αρέσει να παίζουν  με τα απόνερα των πλοίων γιατί έτσι αποκτούν επιτάχυνση  και γλιστρούν στο νερό με την ταχύτητα του πλεούμενου. Πηγή Joan Gonzalvo / Tethys Research Institute

Ακούγεται ίσως παράδοξο αλλά κάποια δελφίνια έχουν υποστεί τις πιο απάνθρωπες συμπεριφορές στο όνομα της επιστήμης. Στη δεκαετία του 1950, θέλοντας να μελετήσει τις δυνατότητες επικοινωνίας τους, ο αμφιλεγόμενος αμερικανός γιατρός, νευροεπιστήμονας και ψυχαναλυτής Τζον Λίλι έκλεισε δελφίνια σε δεξαμενές αισθητικής απομόνωσης (τις οποίες, πρέπει να παραδεχθούμε, προηγουμένως είχε δοκιμάσει πρώτος ο ίδιος), τους χορήγησε LSD και άλλα παραισθησιογόνα και έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια να επικοινωνήσει μαζί τους. Ο Λίλι πίστευε ακράδαντα ότι τα δελφίνια μιλούν «δελφινέζικα» («dolphinese», όπως τα αποκαλούσε) και όπως δείχνουν τελευταίες έρευνες ίσως τελικά να μην είχε και τόσο άδικο. Για να το αποδείξει κατασκεύασε στις Παρθένες Νήσους ειδικές εγκαταστάσεις μέσα στο νερό όπου τα θαλάσσια θηλαστικά συμβίωναν με ανθρώπους σε ένα «κοινό» σπίτι. Τελικά όμως ποτέ δεν αντάλλαξαν ούτε κουβέντα.
Αντιθέτως ο Λου Χέρμαν, ο οποίος επέδειξε μεγαλύτερη φροντίδα για την ευημερία των ζώων που μελέτησε, κατόρθωσε να κάνει τα δελφίνια να «μιλήσουν» μια τεχνητή γλώσσα με απλό συντακτικό που ο ίδιος επινόησε. Τα πιο πρωτοποριακά πειράματά του έγιναν στις δεκαετίες του 1970 και 1980 στη Χαβάη και έδειξαν ότι τα θαλάσσια θηλαστικά κατανοούν τη σύνταξη των λέξεων και τις αφηρημένες έννοιες. Από τις καλύτερες «μαθήτριές» του ήταν η Ακεκαμάι (Φιλοσοφία, σε ελεύθερη μετάφραση από τα χαβανέζικα), ένα θηλυκό ρινοδέλφινο το οποίο επέδειξε εξαιρετικές αντιληπτικές ικανότητες και ιδιαίτερη ευφυΐα.

Πηγή


Are Dolphins Math Geniuses? (Εarth in Transition 18.VII.2012)

by Michael Mountain         

  

You have to be a math genius even just to understand the math skills that dolphins  deploy when they're out on a fishing expedition. The basic idea is that after blowing clouds of bubbles around fish, dolphins have to be able to navigate through those clouds in an environment that simple sonar doesn't operate well in. So the dolphins have to be doing something more sophisticated than any human has ever done with sonar.
Mathematician Tim Leighton and his colleagues think they've figured out the wildly complicated computations that dolphin sonar requires. According to Discovery News:

The math involved is complex. Essentially it relies upon sending out pulses that vary in amplitude. The first may have a value of 1 while the second is 1/3 that amplitude.
"So, provided the dolphin remembers what the ratios of the two pulses were, and can multiply the second echo by that and add the echoes together, it can make the fish 'visible' to its sonar," Leighton told Discovery News. "This is detection enhancement."

We already know that bottlenose dolphins have enormous brain power. What we haven't known is very much about why they have such brain power and what they use it for. But studies like these are beginning to give us some insights.
Leighton, a professor of ultrasonics and underwater acoustics at the University of Southampton, said it was when he was watching an episode of the BBC/Discovery TV series "Blue Planet" and saw dolphins blowing multiple tiny bubbles around prey as they hunted that he got intrigued.

"I immediately got hooked, because I knew that no man-made sonar would be able to operate in such bubble water."

Leighton and his team studied the echolocations of bottlenose dolphins in the wild, and have published their conclusions in the prestigious math and physics journal, Proceedings of the Royal Society A. They write:

Dolphins have been observed to blow bubble nets when hunting prey. Such bubble nets would confound the best man-made sonar because the strong scattering by the bubbles generates ‘clutter’ in the sonar image, which cannot be distinguished from the true target.
The engineering specification of dolphin sonar is not superior to the best man-made sonar. A logical deduction from this is that, in blowing bubble nets, either dolphins are ‘blinding’ their echolocation sense when hunting or they have a facility absent in man-made sonar. Here we use nonlinear mathematical functions to process the echoes of dolphin-like pulses from targets immersed in bubble clouds.
Dolphins emit sequences of clicks, and, within such a sequence, the amplitude of the clicks varies. Here such variation in amplitude between clicks is exploited to enhance sonar performance.
While standard sonar processing is not able to distinguish the targets from the bubble clutter, this nonlinear processing can. Although this does not conclusively prove that dolphins do use such nonlinear processing, it demonstrates that humans can detect and classify targets in bubbly water using dolphin-like sonar pulses, raising intriguing possibilities for dolphin sonar when they make bubble nets.

- See more at: http://www.earthintransition.org/2012/07/are-dolphins-math-geniuses/#sthash.izYmXo12.dpuf

Πηγή

FEATURE: Dolphins value good friends and relatives (UNSW Australia 5.X.2011)

By Bill Sherwin

Mother and calf. Photo: Ewa Krzyszczyk

Researchers have known for a long time that dolphins associate in something like human “mums’ clubs”. How important is this for successful reproduction compared with the importance of having good genes?

It turns out that both of them matter, but most notably we have found that the females who have successful relatives and successful “friends” are much better at producing calves than we would have expected from simply adding the effects of the relatives and the effects of their peer group.
This is the first discovery of interacting genetic and social effects on reproduction in the wild, and it may help us to understand whether our own behaviour and reproduction are driven by the same factors as other species. The methods can be used in any species, including humans, to investigate the interaction of social and genetic effects on not only reproduction but also disease resistance, academic ability and other traits. The work will also help us in other studies where we are trying to untangle the effects of different threatening processes on dolphin reproduction.
Why did we focus on reproduction first? Well, evolutionary biology is really simple and reproduction is a key component: organisms that are good at reproducing themselves are still represented by their descendants, while poor reproducers are no longer here. So you will probably be surprised to hear that studies exploring “What makes a wild organism produce babies well?” are still in their infancy.
From our own experience as humans we have the idea that raising a family might be helped by two things: having good genes or by having helpful friends. A social group in humans might help with useful advice ranging from what to name the baby and what mum is doing wrong (everything, usually) through to advice that is actually useful, like how to deal with childhood diseases. Many other animal species form social groups too. Maybe they aid (or hinder) reproduction too. Which is more important: assistance and information transmitted by genes or by social interactions? Sometimes this is called the “nature” versus “nurture” debate. Any scientist will tell you that when a debate goes on for a long time it is probably because both sides have some truth in them. The debate rages not only for humans but also for various wild species where there have been studies of genetic and social aspects of reproduction.
However, before our study these aspects had never been analysed simultaneously in one wild species to enable us to compare the effects of nature and nurture realistically. Why did we choose dolphins? Many researchers study primates in the hope that these close relatives will give us clues about our own behaviour, especially the way we deal with each other in groups. But others, including my colleagues, reasoned that if certain behaviours were really very general we should see these characteristics in more evolutionarily distant species like dolphins, which also have complex group behaviour.

How do we study genes, social interaction and reproduction in dolphins?

First of all, we need to know which dolphin is spending time with which other dolphins, and how well each of them is reproducing, over their lifetime. This is not an easy task for dolphins, which are hard to observe closely unless there is almost zero wind. Dolphin lifespans are similar to ours, so it takes long-term dedication to get the necessary data – a real challenge in a world where scientific funding mostly lasts for 1–3 years. Luckily, these data have been collected for almost a quarter of a century by a huge international team of behavioural researchers at Shark Bay in Western Australia, including Professor Richard Connor, Dr Rachel Smolker, Professor Janet Mann and many others.
Next, if we want to see whether any characteristic, such as the number of calves a female produces, runs in families, we need to know the genetic relationships between individuals. If something tends to run in families we say it has high “heritability”, and this probably means it is partly genetically determined. Heritabilities range from zero – meaning that there is no evidence of genetic effects on the characteristic – to a maximum of one. Of course, non-genetic traits can run in families too, such as the tendency of human family members to live in a certain suburb, so we must be cautious when interpreting heritabilities.
Can we put together pedigrees in dolphins to check for the heritability of calving success? Unfortunately, we cannot really make pedigrees. We can identify mother–calf pairs but the females mate with many males and the father does not help raise the calf, so tracing detailed pedigrees is difficult.
By 1994 Connor, Smolker and Mann realised that molecular methods were needed to go further with the study, so they searched for a cooperative geneticist. They finally found me, and since then we have been joined by a wonderful series of graduate students at the University of NSW, starting with Dr Michael Krützen and more recently Dr Céline Frère, who now collaborate from their new positions at the universities of Zurich and Queensland. We use the same fingerprinting of microsatellite DNA used in human police work to identify whose bloodspot is at the murder scene or who was the father of a particular child.
From the micro satellite data we can give each pair of dolphins a “relatedness” estimate: a number that shows how genetically similar that pair of individuals is. With hundreds of dolphins studied, this became a monstrous table and, as so often happens, the molecular method was way ahead of the statistics needed to analyse it. It was only in 2008 that a statistical method was devised to make sensible heritability estimates using microsatellite relatedness.
When she was my graduate student Frère had a brainwave that led to our study of “nature and nurture”. She was planning to use the new method to study whether dolphin calving success was associated with microsatellite relatedness, asking the question: “Do highly related pairs of individuals have similar calving success?”. If the answer was yes then it would appear that good genes helped females to produce and raise a calf until weaning at 3 years of age. Frère’s flash of inspiration came when she realised that our colleagues’ data included another measure for each pair of females: an index of their tendency to interact with one another socially. She reasoned that since the table of social index values had to be the same shape and size as the table of genetic relatedness values for the same females, she could put the social index table through the same new statistical analysis. In this way she was able to generate the first ever combined investigation of social and genetic effects on reproduction in a wild species.

What did we find?

We calculated each female’s “calving success” – the proportion of years in which the female produces a calf of age 3 years (the approximate age of weaning). Of course there was a spread of values – some females pumped out a calf every 3–4 years while others did not perform as well, often losing calves or not even becoming pregnant. We found that female calving success depends on both genetic inheritance and social interactions. Genetic effects appeared to account for 16% of the spread in female calving success while social effects accounted for 44%.
This means that, for any group of females, their total being more than twice as strong as the genetic effect. This was the first time that these two influences on reproduction had been measured in a comparable way in one wild species. Of course you might say, “I would have expected that answer, so who cares?”. And at first we said that too. However, at this point, the power of analysing the two effects in the same way became apparent, because we could look for interactions between the social and genetic influences on reproduction.
Indeed we demonstrated crucial interactions between these two factors. The mean calving success of a female’s close relatives (the genetic effect) and the mean calving success of the same female’s preferred associates (the social effect) had a synergistic effect on calving success. In other words, the females who had reproductively successful relatives and successful associates were much better at producing calves than we would have expected from simply adding the effects of the relatives and the effects of the associates.
What could be driving this interaction spread of calving could be predicted partly from knowing who each females’ relatives were and partly from knowing who her social associates were, with the social effect between the social and genetic effects?
To try to tease this apart, we focused on each one of the females in turn. For each of these “focal” females we then looked at her preferred associates – the females with whom she spent the most time. We found that when the associates were strongly related to the focal female, their own calf production did not seem to have much effect on the focal female’s reproduction (although we also knew from our previous analysis that the genes that they share would have been affecting the performance of all of the females – the focal female as well as the associates). On the other hand, when the associates were not strongly related to the focal female, their own calf production did indeed seem to have an effect on the focal female’s reproductive success (Fig. 1).

What is next in dolphins?

We have yet to unravel further details of this complicated interaction between social and genetic factors. Genes can help reproduction in all sorts of ways, from making the female better at finding and digesting food through to genes specifically involved in the reproductive process.
Social interactions could be related to protection from sharks – it is not an accident that the bay is called Shark Bay. We know that the dolphins are attacked by sharks and seem to alter their association patterns in time of higher shark density. Females might also help protect each other against males of their own species, especially when the female is younger. Krützen used DNA fingerprints to show that sometimes there are inbred matings – BJ and his daughter Joy produced little Laughin.
Frère has shown that younger females are particularly susceptible to inbred matings, and these matings reduce the female’s lifetime reproductive output. Why would mating reduce reproductive output? The answer is that inbred calves are slower to wean, and since females do not have another calf until the previous one is weaned, this means that the female’s lifetime output of calves is likely to be reduced if she produces inbred calves. Hence females need to avoid inbred matings, and maybe their female associates help them to fend off unwanted paramours.
But can a female dolphin recognise a related male and therefore resist mating? Maybe. Certainly I have seen females who look as if they are desperate to get away from a bunch of rowdy males, but would the females be able to identify which males are their brothers or cousins? We have tantalising information about possible kin recognition between males. Two or more males cooperate to “consort” females, and then mate with them if they are the lucky member of the male gang. In evolutionary terms it makes no sense for a male to help another male to mate, unless it benefits the helper male in some other way. One possible explanation of this puzzling behaviour is that the helper’s favour could be returned sometime. Alternatively, the two males could be related, so that a helper male’s genes are being passed on by his successful brother or cousin.
Krützen discovered that some (but not all) types of male alliance are indeed based on relatedness. However, the relatedness is not close – on average it is about the level expected for first cousins, so males would have to be recognising quite distant relatives when they are forming this type of alliance. So for both the females and males we are interested in how they might identify various types of relatives – up to first cousin – in order for females to avoid mating with such relatives or for males to help their male relatives to mate.
Dolphin calves do have opportunities to learn to recognise their relatives through their mother’s social group. After weaning they may also meet their mother’s next calf – their maternal half-brother or sister. And in cases where related breeding females socialise together, their calves might meet their cousins. However, there are limits to this learning. Weaned male calves spend little time with their mothers, and the next half-brother or half-sister is not produced until after weaning. As far as we can tell, calves would also have little opportunity to learn who their father is or who their paternal relatives might be.
It may be that there is kin recognition based on similarity of whistles or chemical cues, either of which could be partly genetically determined and thus offer clues about relatedness. how can this be used in other species? Already our way of using our statistical analysis will be useful for any species with uncontrolled breeding, including our own. It can also be used to investigate the interaction of social and genetic effects on any characteristic: not just reproduction.
We are hoping that some statistical whiz will come along and write even better methods for analysing data such as ours, so that the interaction of genetic and social factors can be analysed in much more detail than we have been able to. The program was meant to analyse only one thing – the genetic effects – so we were pushing it to its limits mathematically.
*Bill Sherwin is an Associate Professor in the Evolution and Ecology Research Centre of the UNSW School of Biological Earth and Environmental Science.
This article originally appeared in Australasian Science
Copyright Bill SherwinΠηγή

Do dolphins mourn their dead? (Μοther Nature Network 4.IX.2011)

New evidence suggests that dolphins, like elephants and the great apes, may comprehend their own mortality.

By Bryan Nelson 

                          

Photo: Steve Dunleavy/Flickr

Animal researchers have traditionally been apprehensive about attributing human emotions to other animals for fear of being anthropomorphic. But observations of animal behavior over the last few decades have made the attribution of deep emotion to some non-human animals more difficult to deny.

 

For instance, new evidence suggests that dolphins and whales, along with chimps, gorillas and elephants, may experience complex emotions once believed to be reserved for human beings: deep grief at the death of a loved one, according to a report by New Scientist.

 

The most recent evidence comes from Joan Gonzalvo of the Tethys Research Institute, who since 2006 has been observing the bottlenose dolphin population of the Amvrakikos Gulf in the Mediterranean Sea. During one expedition, the researcher and his team witnessed a heartbreaking scene between a mother dolphin and her deceased newborn calf. The mother could be seen repeatedly lifting the corpse to the surface.

 

"This was repeated over and over again, sometimes frantically, during two days of observation," said Gonzalvo. "The mother never separated from her calf.... [She] seemed unable to accept the death."

 

Gonzalvo experienced a similar scene a year later, when he came across a pod of dolphins that appeared to be assisting a 3-month-old dolphin that was having difficulty swimming.

 

"The group appeared stressed, swimming erratically," he said. "Adults were trying to help the dying animal stay afloat, but it kept sinking."

 

"My hypothesis is that the sick animal was kept company and given support, and when it died the group had done their job. In this case they had already assumed death would eventually come — they were prepared."

 

In the first case, the mother dolphin seemed to be exhibiting grief at her calf's death, while in the second case the pod of dolphins seemed to show an understanding that death for their pod-mate was imminent. Taken together, the two cases suggest that the dolphins not only experience grief, but also that they may possess some of the higher level concepts entailed by the emotion. In other words, it seems as if they comprehend, and perhaps even contemplate, their own mortality.

 

While interpretations of animal behavior are always suspect to some degree (Gonzalvo admits that his hypothesis is only speculative), his interpretation is backed by at least one recent study on cetacean neurology which showed that dolphins and whales possess specialized, human-like "spindle" neurons, which are the brain cells linked to empathy, grief and intuition in humans.

 

Gonzalvo isn't the only researcher to have observed such behavior. Ingrid Visser of the Orca Research Trust in Tutukaka, New Zealand, has observed bottlenose dolphins and orca whales carrying dead infants. She has also witnessed grieving behavior during pilot whale strandings.

 

"When one died the others would stop when passing by, as if to acknowledge or confirm that it was dead. If we tried to get them to move past without stopping, they would fight to go back to the dead animal," said Visser. "I do not know if they understand death but they do certainly appear to grieve — based on their behaviors."

 

Similar behavior has been observed in elephants, which have been known to stop and intently examine the bones of other elephants that have died. They only show interest in the remains of elephants, ignoring the bones of other species, which researchers have taken to show an understanding for what the skeletal remains represent.

 

Dramatic footage of chimpanzees grieving over the death of a loved one also offers compelling evidence for deep emotion in the great apes.

 

While there's not likely to be irrefutable evidence for the presence of higher emotion in other animals, examples such as these at least make the case for it.

 

"It's great to accumulate examples ... as more are gathered a clearer picture emerges," said elephant researcher Karen McComb of the University of Sussex.

Πηγή